Zielnik

Orzech włoski

Juglans regia

Gałąź orzecha włoskiego jesienią: pękające zielone owoce odsłaniające brązowe orzechy, wśród żółknących, pierzastych liści.

Okazałe drzewo o szerokiej koronie i nieparzystopierzastych, aromatycznych liściach, z zielonymi owocami kryjącymi twardą, pomarszczoną pestkę. W Polsce uprawiane w ogrodach i sadach. Karta opisuje liście, zbierane od czerwca do sierpnia.

Właściwości

Tradycyjnie opisywane działanie: ściągające.

Zastosowania

Liść orzecha włoskiego jest przedmiotem monografii Europejskiej Agencji Leków. Surowiec zawiera garbniki, flawonoidy i kwasy fenolowe.

Jak rozpoznać

Rozłożyste drzewo liściaste osiągające zwykle 15–25 m wysokości, o gładkiej, szarej korze i szerokiej koronie; liście pierzaste, naprzemianległe, składające się z 5–9 błoniastych listków, a kwiaty jednopłciowe — męskie w zwisających kotkach, żeńskie w krótkich gronach — pojawiają się wiosną przed pełnym rozwojem liści. Można pomylić z: Orzech czarny; jesion (liście złożone).

Występowanie

Gatunek preferuje stanowiska ciepłe i słoneczne, żyzne, dobrze przepuszczalne gleby o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego, dobrze znosi suszę.

Zbiór i surowiec

Surowiec: liście

Termin zbioru: czerwiec–sierpień

Źródła i uwagi redakcyjne

Karta książkowa „Zielnik Ziołowej Przystani”. Źródło treści: Leksykon ziół.xlsx. Monografia EMA/HMPC dla Juglandis folium — istnienie potwierdzone 21.09.2026.