Zielnik

Połonicznik nagi

Herniaria glabra

Ilustracja botaniczna połonicznika nagiego: żółtozielone pędy rozchodzące się promieniście od szyjki korzeniowej i tworzące płaską, gęstą darń, obsadzone drobnymi eliptycznymi liśćmi; u dołu widoczny cienki korzeń palowy.

Niska roślina o nagich, gęsto rozgałęzionych pędach długości 5–15 cm, płożących się po ziemi i tworzących płaskie, żółtozielone darnie. Rośnie w miejscach słonecznych i suchych, na ubogich glebach piaszczystych i żwirowatych, na przydrożach i w miejscach ruderalnych. Karta opisuje ziele, zbierane od czerwca do września.

Właściwości

MOCZOPĘDNE • DROGI MOCZOWE

Zastosowania

Ziele połonicznika tradycyjnie stosowano jako środek moczopędny, pomocniczo przy łagodnych dolegliwościach dróg moczowych, najczęściej w mieszankach ziołowych.

Jak rozpoznać

Niska, jedno- lub kilkuletnia roślina o nagich, gęsto rozgałęzionych pędach długości 5–15 cm, płożących się po ziemi i tworzących płaskie, żółtozielone darnie. Liście drobne, 3–8 mm, eliptyczne, całobrzegie. Drobne zielonkawe kwiaty siedzą w kłębikach wzdłuż pędów. Można pomylić z: Połonicznik kosmaty.

Zbiór i surowiec

Surowiec: ziele

Termin zbioru: VI–IX

Źródła i uwagi redakcyjne

Karta książkowa „Zielnik Ziołowej Przystani”. Źródło treści: Leksykon ziół.xlsx.