Zielnik

Szałwia lekarska

Salvia officinalis

Kępa szałwii lekarskiej w ogrodzie: szarozielone, omszone liście i wzniesione kłosy niebieskofioletowych kwiatów.

Półkrzew o czworokątnych pędach i podłużnych, szarozielonych, omszonych liściach o wyraźnym aromacie, z niebieskofioletowymi kwiatami w okółkach. W Polsce uprawiana w ogrodach. Karta opisuje liście, zbierane w lipcu i sierpniu.

Właściwości

Tradycyjnie opisywane zastosowanie: przy łagodnych stanach zapalnych jamy ustnej i gardła.

Zastosowania

Liść szałwii jest przedmiotem monografii Europejskiej Agencji Leków. Surowiec zawiera olejek eteryczny (m.in. tujon i cyneol), kwasy fenolowe, garbniki i flawonoidy.

Jak rozpoznać

Zimozielony półkrzew, zwykle 30–70 cm wysokości, o drewniejących pędach i naprzeciwległych, srebrzystozielonych, gęsto owłosionych, silnie pachnących liściach; wczesnym latem kwitnie fioletowoniebieskimi, dwuwargowymi kwiatami w okółkach. Można pomylić z: Szałwia łąkowa; czyściec.

Występowanie

Pochodzi z obszaru śródziemnomorskiego; lubi stanowiska słoneczne, suche, przepuszczalne gleby wapienne i skaliste zbocza.

Zbiór i surowiec

Surowiec: liście

Termin zbioru: lipiec–sierpień

Źródła i uwagi redakcyjne

Karta książkowa „Zielnik Ziołowej Przystani”. Źródło treści: Leksykon ziół.xlsx. Monografia EMA/HMPC dla Salviae officinalis folium — istnienie potwierdzone 21.09.2026.