Zielnik
Szczaw zwyczajny
Rumex acetosa
Bylina o strzałkowatych liściach z charakterystycznymi, skierowanymi w dół uszkami u nasady, z czerwonawą wiechą drobnych kwiatów. W Polsce rośnie pospolicie na łąkach i pastwiskach. Karta opisuje liście i korzeń.
Właściwości
Tradycyjnie opisywane zastosowanie: roślina jadalna o kwaśnym smaku.
Zastosowania
Liście szczawiu zawierają kwas szczawiowy, któremu roślina zawdzięcza kwaśny smak, a także witaminę C i składniki mineralne.
Jak rozpoznać
Osiąga zwykle 30–100 cm wysokości i tworzy wyraźną rozetę liści odziomkowych. Liście są strzałkowate lub lancetowate, długoogonkowe, o charakterystycznym kwaśnym smaku wynikającym z obecności kwasu szczawiowego. Łodyga jest wzniesiona, bruzdowana, zakończona wiechowatym kwiatostanem. Można pomylić z: Szczaw polny; szczaw kędzierzawy; szczaw tępolistny.
Występowanie
W Polsce jest rośliną rodzimą i bardzo pospolitą. Rośnie na wilgotnych i umiarkowanie suchych łąkach, pastwiskach, przydrożach, skrajach lasów oraz na terenach ruderalnych.
Zbiór i surowiec
Surowiec: liście; korzeń
Źródła i uwagi redakcyjne
Karta książkowa „Zielnik Ziołowej Przystani”. Źródło treści: Leksykon ziół.xlsx. Przegląd twierdzeń 21.09.2026: brak monografii EMA. Usunięto twierdzenia o działaniu żółciopędnym i przeczyszczającym. Ostrzeżenie o kwasie szczawiowym oparte na opisach przypadków klinicznych — sprawdzone 21.09.2026.