Zielnik
Wrzos zwyczajny
Calluna vulgaris
Niska krzewinka o drobnych, łuskowatych liściach ułożonych w czterech rzędach, z licznymi, różowoliliowymi dzwonkowatymi kwiatami w jednostronnych gronach. W Polsce pospolity na wrzosowiskach, w widnych borach i na torfowiskach. Karta opisuje kwitnące ziele, zbierane od sierpnia do października.
Właściwości
Tradycyjnie opisywane zastosowanie: przepłukiwanie dróg moczowych.
Zastosowania
Kwitnące wierzchołki pędów wrzosu zawierają garbniki, flawonoidy i arbutynę; tradycyjnie stosowano je w mieszankach ziołowych.
Jak rozpoznać
Osiąga zazwyczaj 20–50 cm wysokości i tworzy silnie rozgałęzione, zdrewniałe u podstawy pędy. Liście są drobne, łuskowate, siedzące, gęsto osadzone na pędach, utrzymujące się przez cały rok. Można pomylić z: Wrzosiec bagienny; modrzewnica zwyczajna.
Występowanie
W Polsce jest rośliną rodzimą i bardzo pospolitą.
Surowiec i przygotowanie
Wrzos zwyczajny jest rośliną łatwą w uprawie, preferującą stanowiska słoneczne i gleby kwaśne, ubogie w składniki odżywcze. Dobrze rośnie na piaszczystych, przepuszczalnych podłożach, co sprawia, że idealnie nadaje się do sadzenia na wrzosowiskach i ogrodach skalnych. Roślina jest odporna na mrozy, co czyni ją popularną w klimatach o surowych zimach. Surowcem leczniczym są kwitnące pędy oraz kwiaty wrzosu, które pozyskuje się od lipca do października. Zebrany surowiec należy suszyć w przewiewnych, zacienionych miejscach, z dala od promieni słonecznych, a następnie przechowywać w światłoszczelnych pojemnikach. W handlu dostępne są zarówno ziele, jak i kwiat wrzosu.
Źródła i uwagi redakcyjne
Karta książkowa „Zielnik Ziołowej Przystani”. Źródło treści: Leksykon ziół.xlsx. Przegląd twierdzeń 21.09.2026: brak monografii EMA.