Zielnik
Żywokost lekarski
Symphytum officinale

Okazała bylina wilgotnych łąk i brzegów wód, o szorstko owłosionych łodygach ze zbiegającymi skrzydłami liściowymi i zwisających, dzwonkowatych kwiatach od kremowych po purpurowe. Karta opisuje korzeń i wyłącznie zastosowanie zewnętrzne.
Właściwości
Tradycyjnie opisywane zastosowanie zewnętrzne: przy objawach drobnych skręceń i stłuczeń.
Zastosowania
Korzeń żywokostu jest przedmiotem monografii Europejskiej Agencji Leków, obejmującej wyłącznie stosowanie zewnętrzne na skórę: tradycyjne łagodzenie objawów drobnych skręceń i stłuczeń, u osób dorosłych. Monografia nie obejmuje żadnego zastosowania wewnętrznego. Karta dotyczy gatunku Symphytum officinale i nie odnosi się do innych żywokostów. Surowiec zawiera alantoinę, śluzy i garbniki, a także alkaloidy pirolizydynowe.
Jak rozpoznać
Wieloletnia roślina zielna o kłączach tworzących gęste kępy, osiągająca zwykle 30–90 cm wysokości; ma grube, szorstko owłosione łodygi oraz duże, lancetowate liście o wyraźnych żyłkach, których nasady zbiegają po łodydze wąskimi skrzydłami. Kwiaty zwisają w skrętkach, są rurkowato-dzwonkowate, od kremowych i różowych po purpurowe. Można pomylić z: miodunka; ogórecznik; naparstnica przed kwitnieniem.
Występowanie
Występuje naturalnie na wilgotnych łąkach, brzegach cieków, w rowach i zaroślach oraz na terenach podmokłych; jest szeroko rozprzestrzeniony w Europie.
Zbiór i surowiec
Surowiec: korzeń
Termin zbioru: marzec–listopad
Źródła i uwagi redakcyjne
Karta książkowa „Zielnik Ziołowej Przystani”. Źródło treści: Leksykon ziół.xlsx. Monografia EMA/HMPC dla Symphyti radix — istnienie potwierdzone 22.09.2026.